Mijn achtergrond ligt in de kinderopvang. Jarenlang heb ik met veel plezier gezorgd voor ouders grootste bezit, in de leeftijd van 0-4 jaar. Later deed ik ook nog de planning, zo kon ik ouders blij maken met een plekje op het kinderdagverblijf naar keuze.
Ik kon niet meer. Ik kon alleen nog maar huilen. Heel veel spanning in mijn lijf. Schaamte. Hoe ga ik dit aan iedereen vertellen? Ik kwam in een slecht hoofdstuk terecht. Slapen lukte niet meer. Ik durfde niet meer alleen te zijn en kon niet meer voor onze kinderen zorgen.
Ik was letterlijk leeggelopen op alle prikkels, druk en verwachtingen van buitenaf. Of was ik juist volgelopen, met van alles dat niet eens van mij was? Ik wist het op dat moment niet eens.
Daar had ik hulp bij nodig. Maar ik wilde ook heel graag zelf iets doen. Mezelf versterken. Beter aarden. De huisarts kwam in beeld, want niet slapen werd een écht probleem. Medicatie was een mogelijkheid om wat meer tot rust te komen. Maar ik wilde eerst, hoe eigenwijs ik in ieders ogen ook was, op onderzoek naar wat ik zelf kon.
Tijdens die zoektocht ontdekte ik pas wat er al die tijd had gespeeld: ik ben aardig gevoelig. Pik energie snel op, zonder dat ik het zelf in de gaten had. Ik herkende het niet eens, tot iemand tegen me zei: "Je zit vol. Dat kost je zoveel. Blijft weinig over voor jou." Dat verklaarde mijn onrustige brein.
Voeding vond ik eerst onzin. Suf, lastig, ingewikkeld, tijdrovend. Maar gaandeweg ontdekte ik dat het juist een grote troef kon zijn. Hoe beter ik ging eten, mezelf voeden in plaats van vullen, hoe meer ruimte er kwam. In mijn lijf. In mijn hoofd. Meer energie, in plaats van dat het op allerlei vlakken wegliep.
Het bleef niet bij voeding alleen. Ik ben ook mijn werk anders gaan inrichten. Geen volle kantoortuin meer, geen vaste tijden met altijd mensen om me heen. Dat kostte me, zonder dat ik het doorhad, ontzettend veel energie. Nu bepaal ik zelf wanneer ik werk, met wie en waar. Alles is uiteindelijk energie, en ik ben blij dat ik nu zelf kan bepalen waar die naartoe gaat.